تبلیغات
شراب طهور
 
                                                        


  • کل بازدیدها :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد مطالب :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
تحلیل آمار سایت و وبلاگ
چهارشنبه 12 اسفند 1394 :: نگارنده : ع. ربیع زاده


به قلم سید طه از وبلاگ زلال:


1.

من

در اتاق نشسته بودم و کله‌ام را کرده‌بودم در مانیتور لپ‌تاپ و مشغول بودم به همین امورات کاری و درسی جاری. محسن رفته‌بود سمت خوابگاه‌های متأهلی تا یک امانتی را برساند به مهدی که ساکن آن‌جاست.

یک ساعتی از رفتن محسن گذشته بود و تقریباً دیرکرده‌بود، ولی چون این دیرکردها زیاد ازش سر می‌زد، ما معمولاً نگرانش نمی‌شدیم! خوابگاه‌های متأهلی چسبیده است به دانشگاه و خوابگاه ما هم که داخل دانشگاه است، با این حساب نباید رفت و آمدش زیاد طول می‌کشید، ولی ممکن بود که در این بین دنبال کار دیگری هم رفته باشد.

وقتی آمد، من همین‌طور سرم در لپ‌تاپ بود و طبق معمول خیلی نمی‌فهمیدم دور و برم چه می‌گذرد. محسن آرام وارد شد و به دیوار اتاق تکیه داد. با یک مقایسه‌ی ناخودآگاهِ داخل آمدنش با دفعات پیش، احساس کردم که رفتار و طرز ورودش طبیعی نیست. سرم را بالا آوردم و نگاهش کردم. غمگین بود. چیزی نپرسیدم. منتظر شدم تا خودش بگوید. آهی کشید. نگران شدم. با سکوت، به نشانه‌ی کنجکاوی و نگرانی، چشمم را تنگ کردم و سرم را تکان دادم که یعنی «چی شده؟» محسن هم سرش را پایین انداخت و به این طرف و آن طرف تکان داد. بیش‌تر نگران شدم. پرسیدم: «خب؟» محسن گفت: «علی...»....

 



2.

محسن

رفته‌بودم که یک امانتی را برسانم به خانه‌ی مهدی. خانه‌ی مهدی یکی از همین واحدهای خوابگاه متأهلی است. وارد محوطه‌ی مجتمع که شدم محمد را دیدم که تک و تنها در حیاط قدم می‌زد و به نظر پکر می‌آمد. نزدیک رفتم و گرم گرفتم و سلام و احوال‌پرسی. معلوم بود که خیلی حالش خوش نیست. خیلی بی‌حال جواب می‌داد. پرسیدم «چه شده؟»، جواب سربالا داد و چیزی نگفت. شک کردم، ولی دلم نمی‌خواست اصرار کنم. کار هم داشتم و باید زودتر برمی‌گشتم. ازش خداحافظی کردم و رفتم به سمت خانه‌ی مهدی و امانتی را تحویلش دادم. با خودم گفتم حالا که تا این‌جا آمدم، یک سری هم به خانه‌ی احسان بزنم و احوالش را بپرسم. واحد احسان در بلوک بغلی بود. زمانی را که در آسانسور سپری کردم تا به طبقه‌شان برسم، به پریشانی محمد فکر می‌کردم و گزینه‌های احتمالی که می‌توانست منشأ آن باشد، ولی هیچ جواب معقولی به ذهنم نمی‌رسید. رفتارش نگرانم کرده بود. محمد آدمی نبود که به این راحتی‌ها غمش را بتوانی در صورتش ببینی. شاید چیز مهمی بود که داشت از من پنهان می‌کرد. مثلاً‌ شاید...

آسانسور ایستاد و رشته‌ی فکرهایم پاره شد. وارد راهرو شدم و رفتم به سمت واحد احسان. جلوتر که رفتم، درب واحد روبه‌رویی خانه‌ی احسان توجهم را جلب کرد. روی در یک پارچه مشکی زده‌ بودند و یک کاغذ که روی آن نوشته بود «انا لله و انا الیه راجعون». جا خوردم. اشتباه نمی‌کردم، آن‌جا خانه‌ی علی بود. سریع چرخیدم و در خانه‌ی احسان را‌ کوبیدم تا زودتر بفهمم چه اتفاقی افتاده. احسان خیلی زود در را باز کرد و آمد بیرون. خانمش هم پشت سرش بیرون آمد و زود رفت داخل خانه‌ی علی. خانم‌های دیگر مجتمع هم داشتند یکی یکی می‌آمدند. با احسان یک سلام و احوال‌پرسی سریع کردم و ماجرا را پرسیدم. احسان هم دمغ بود و حال قصه گفتن نداشت. خیلی کوتاه تعریف کرد. خیلی کوتاه، و خیلی دردآور.

 

3.

علی

دوست داشتم روزهای اول زندگیِ پسرمان، با بهترین خاطره‌ها برای همسرم ماندنی شود. امروز صبح سر صبحانه، بهش گفته بودم که «تا وقتی مامان و بابا تهران هستند، حتماً‌ یک روز پنج نفری می‌رویم گردش. شاید هم شب جمعه‌ای برویم هیئت شهدای گمنام. هیئت میثاق هم که همین بیخ گوشمان است! اصلاً هیئت میثاق فردا شب مراسم دارد. کاش تو هم سر حال بودی و می‌توانستی برای خادمی بیایی! حتما مامان خیلی خوشحال می‌شدند که ببینند دختر ماهشان به مهمانان اباعبدالله خوش‌آمد می‌گوید و به آن‌ها خدمت می‌کند. حالا عیبی ندارد. خدا که هفته‌های بعد را ازمان نگرفته. ان‌شاءالله مامان و بابا را چند هفته نگه می‌داریم و هفته‌های بعد با هم می‌رویم.»

بابا گفت که باید برگردد مشهد و نمی‌توانند زیاد تهران بمانند. من هم گفتم: «باشد، اگر شما کار واجب دارید اصراری نیست، ولی مامان‌بزرگ که نمی‌تواند به این زودی‌ها دل از نوه‌ی بزرگش بکند! هرچه باشد اولین بار است مادربزرگ شده! حتماً تا مدرسه‌اش نفرستد از این‌جا نمی‌رود» و بعد همه خندیدیم.

به بابا گفتم: «ان‌شاءالله چند سال دیگر قرار است آقا پسر هم بشود خادم امام حسین، حالا ببینید!» بابا هم گفت: «بله حتماً ان‌شاءالله، با این بابا و مامانی که دارد، چیزی غیر از این هم توقع نیست. البته ما که معلوم نیست آن‌وقت باشیم یا نه، ولی عزادار اباعبدالله همیشه هست و هیئت هم همیشه خواهد بود که گل‌پسر خادمش باشد» من چهره در هم کشیدم و گفتم: «حتماً فکر کرده‌اید چهل‌سال طول می‌کشد تا بشود خادم! یعنی‌چی معلوم نیست آن‌وقت باشید یا نباشید؟!» بابا هم به طعنه گفت: «مثل این‌که شما با عزرائیل هم مراوده داری خبر نداشتیم! مرگ و زندگی که این حرف‌ها را ندارد» و مامان آن‌جا پرید وسط حرفمان که «آقا حرفتان درست، ولی حالا سر صبحانه بحث معرفتی را ول کنید. فعلاً گل نورسیده داریم. یک خرده به جای مرگ درباره تولد حرف بزنید!»

بعد از آن چند لحظه سکوت شد. خانمم به مادرش نگاهی کرد و لب‌خند ملیحی زد. من زیرچشمی نگاهش کردم. از همان لب‌خندهایی بود که دل مرا می‌برد. نتوانستم دل بکنم. همان‌طور داشتم نگاهش می‌کردم. سرش را نزدیک سر مادرش برد و یواشکی گفت: «آرزو دارم از این همایل‌ها بیندازد و بشود خادم، مثل علی‌آقا؛ یا اهل علم و تبلیغ بشود مثل بابا. فکرش را بکنید. پسرم می‌آید چادر مادربزرگ مهربانش را می‌گیرد و لباس عزایش را نشان می‌دهد که به خاطر امام حسین گل‌مالی‌اش کرده است، و شما قصه‌های کربلا را برایش می‌گویید. هیچ وقت یادم نمی‌رود آن زمانی که آن قصه‌ها را چه‌قدر قشنگ برای خودم تعریف می‌کردید مامان‌جان. تازه چندسال بعدش هم که آبجی بزرگ‌تر شده بود،‌ یک‌بار دیگر هم همه‌اش را از شما شنیدم... یادش به خیر. حالا ان‌شاءالله یک‌بار دیگر هم که برای آقا پسرمان تعریف می‌کنید، باز هم من می‌آیم و گوش می‌دهم.» مامان لب خند زد و جواب داد: «گل‌پسر که خادم آقا می‌شود و سرباز امامش هم می‌شود ان‌شاءالله، ولی وقتی مامان به این خوبی دارد، نیازی نیست مامان‌بزرگ قصه‌ها را برایش بگوید...»

 

4.

محسن

احسان هم دمغ بود و حال قصه گفتن نداشت. خیلی کوتاه تعریف کرد. شاید اگر این‌طور کوتاه و صریح نمی‌گفت، این‌قدر برایم دردناک نبود. احسان تعارف کرد و من هم رفتم داخل. خیلی حرفی نزدیم. می‌خواست چایی بریزد و پذیرایی کند که نگذاشتم. چند کلمه‌ای از جزئیات قضیه ازش پرسیدم و او آن‌ها را که می‌دانست جواب داد. غمی بر دلم نشسته بود و نمی‌دانستم چه کنم. بمانم یا بروم. از احسان پرسیدم: «حالا خود علی کجاست؟ خانه‌شان که پر از خانم‌ها شده» احسان سری تکان داد که یعنی «چه می‌دانم؟!» و گفت: لابد همین دور و بر است.

وقتی از احسان خداحافظی کردم و آمدم بیرون، خیلی گرفته بودم. به جای آسانسور رفتم سراغ راه پله. معطلیِ قدم زدن در پله‌ها برای کسی مثل من که می‌خواست کمی فکر کند، فرصت خوبی فراهم می‌کرد که در آسانسور این‌طور نبود. در راهروی یکی از طبقات علی را دیدم، از دور. قدم می‌زد و تنها بود. خواستم بروم جلو تسلیت بگویم. ولی انگار کلمه‌ها بر زبانم جاری نمی‌شدند. نمی‌دانستم چه باید بگویم. انگار کسی هم باید به من تسلیت می‌داد! بی‌خیال شدم و تسلیت را گذاشتم برای بعد. از همان دور علی را در ته راهرو پاییدم. سرش را انداخته بود پایین و فکر می‌کرد و راه می‌رفت. به نظر می‌رسید آرام است، آرام و در فکر. می‌توانستم حدس بزنم به چه فکر می‌کند...

 

5.

محمد

از این که محسن را در محوطه دیدم، تعجب کردم. نمی‌خواستم حال گرفته‌ام او را نگران کند، ولی دست خودم نبود. وقتی پرسید، خواستم یک جوری ماجرا را برایش تعریف کنم، ولی نتوانستم. طفره رفتم و ازش گذشتم. خوشبختانه او هم خیلی اصرار نکرد. خود من وقتی قضیه را مطلع شدم، مُخم سوت کشید. باورم نمی‌شد. اتفاقاً ظهر امروز که داشتم به دانشگاه می‌رفتم حاج‌آقای حسینی و خانمشان را سر کوچه‌ی مجتمع دیدم. آقای حسینی یک روحانی نسبتاً‌ جوان و با صفا بود. به دل آدم می‌نشست. در همین چند روز با ایشان آشنا شده بودم. مهمان علی شده بودند برای همان بارداری و زایمان خانمش. چند روز قبل از وضع حملش آمده بودند تهران. هر چند وقت یک‌بار که یکی از بچه‌ها نوبت پدر شدنش نزدیک می‌شود، ما هم توفیق پیدا می‌کنیم که با پدر و مادر خانمش بیش‌تر آشنا شویم! معمولاً پدر و مادرها، و خصوصاً‌ مادرها در این شرایط می‌آیند تا کنار دخترشان باشند و شرایط را برایش آسان‌تر کنند. سر تولد پسر خودم هم همین طور بود. ظهر از حاج‌آقا حسینی پرسیده بودم که سر ظهری کجا می‌روند؟ حاج‌آقا هم جواب داده بود که قصد زیارت کرده است و به اتفاق خانم می‌روند پابوسی حضرت عبدالعظیم. چند قدمی با هم همراه شدیم. آن‌ها می‌رفتند سر چهارراه دادمان تا تاکسی بگیرند و من هم تا در غربی دانشگاه همراهشان بودم. در این فاصله فرصتی شد که در مورد اهمیت زیارت صحبت کنیم و معنی زیارت، و این‌که مردم تهران وجود حضرت عبدالعظیم را قدر نمی‌دانند. دم در دانشگاه که رسیدیم، من عذرخواهی کردم و جدا شدم. آن‌ها هم رفتند. فاصله‌ی کوتاهی بود. هیچ وقت باورم نمی‌شد که قرار باشد تا چند دقیقه‌ی بعدش چنان اتفاقی بیفتد. شاید اگر می‌دانستم، چند لحظه‌ی دیگر به چهره‌ی دوست‌داشتنی حاج‌آقا نگاه می‌کردم. به قولی، حاج‌آقا از همان‌ مؤمن‌هایی بود که نگاه به چهره‌شان هم عبادت است!

 

6.

من

محسن سرش را پایین انداخت و به این طرف و آن طرف تکان داد. بیش‌تر نگران شدم. پرسیدم: خب؟ گفت: علی...

علی را با نام خانوادگی‌اش معرفی کرد. من علی را می‌شناختم. قلبم داشت می‌ایستاد. پرسیدم چه شده؟ گفت: یک هفته نمی‌شود که پسرش به دنیا آمده.

گفتم: خب؟ حالا پسرش طوری‌ش شده؟

گفت: نه، پدر و مادر خانمش آمده‌بودند که پیش خانم علی باشند. از چند روز قبل از زایمانش این‌جا بودند.

گفتم: حالا چه‌طور شده که این‌قدر ناراحتی؟

گفت: امروز ظهر داشتند می‌رفتند زیارت حضرت عبدالعظیم، که یک دختری سوار دویست و شش، با سرعت به سمتشان می‌آید و هر دو را...

 

محسن بقیه‌اش را نگفت. نتوانست بگوید. من هم هیچ نتوانستم بگویم، هیچ. فقط ساکت شدم و بهت‌زده نگاهش کردم. چشمانم درشت شده بود. نفسم هم گیر کرده بود. چند ثانیه طول کشید تا فقط، آهسته و طولانی گفتم: وااای!

 

7.

همسر علی

خانم‌ها خوش آمدید، قدم‌رنجه کردید، ولی خب، چرا دوباره زحمت کشیده‌اید؟ برای چه آمده‌اید دوباره؟ زحمت کشیده‌اید، خوش آمدید، ولی شما که یک‌بار آمده بودید و تبریک گفته بودید، بس بود دیگر. بروید، بچه‌ام می‌خواهد بخوابد. بگذارید بخوابد. امشب که دیگر مامانم نیست نصف شب بلند شود و آرامش کند. بروید بگذارید یک خاکی بر سرم بریزم. علی کجاست؟ حتماً رفته است با بابا خرید کند برای شام، مثل دیشب، درست است؟ بابا کجاست حالا؟ دلم تنگ شده برایش. چرا نمی‌آید؟ بیاید کنارم بنشیند و باز هم از خانمی‌های دخترش تعریف کند جلوی اهل خانه. بگویید بیاید دیگر. این همه خانم ریخته‌اید این‌جا، معلوم است نمی‌تواند بیاید تو. حتما دم در است. زهراجان، برو ببین اگر بابا دم در است بگو بیاید داخل. معصومه خانم، شما برو آشپزخانه به مامانم بگو این‌قدر زحمت نکشد. همه‌اش این چند روز بنده خدا دارد می‌جنبد. از پا افتاد قربانش بشوم. دیگر خیلی ازش خجالت می‌کشم. امروز گفتم که دیگر نمی‌گذارم در خانه کار کند. باید خودم دست به کار شوم. راستی این چه لباس‌هایی است؟ دل پسرم می‌گیرد که. این‌جا که مردی نیست، لا اقل لباس قشنگ می‌پوشیدید که پسرم نترسد. آهان فکر کنم بابا رسید. کی است دم در؟ زهرا، زهرا جان،‌ بابای من را ندیدی؟ نکند نمی‌شناسیش؟ بگذار بگویم،‌ بابام جوان است، روحانی است. ببینی خودت می‌فهمی. اگر خجالت می‌کشی به شوهرت بگو برود دنبالش. بابایم خوش‌مشرب است، حتماً‌ شوهرت را تحویل می‌گیرد، نگران نباش. معصومه چرا تو نشسته‌ای برّ و برّ من را نگاه می‌کنی، گفتم برو مامانم را بیاور. حتماً‌ دارد از خانم‌ها پذیرایی می‌کند. مامان! مامان! مامااااان...

ای وای پسرم بیدار شده. دارد گریه می‌کند. کجاست پسرم. بچه باید پیش مادرش باشد. چرا شماها این‌جوری می‌کنید؟ سر و صدا می‌کنید بچه بیدار می‌شود. برید بیرون. همه برید بیرون. بیرووووون. فقط مامانم بیاید این‌جا. فقط مامانم. سعیده ولم کن. ولم کن. چرا دستم را می‌گیری؟ من که کسی را نزدم. خودم را؟ خودم را نزدم که. خیالاتی شدی دختر. پسرم کو؟ کی پسر گلم را برده. سعیده چرا گریه می‌کنی؟ چرا این‌قدر شلوغ کرده‌اید؟ مریم خانوم، شما که بزرگ‌تری دستش را بگیر و ببرش بیرون. بیخود آمده گریه می‌کند دیوانه. یعنی چی؟ برای چی گریه می‌کنی؟

راستی این بادکنک‌ها کو؟ علی‌آقا این‌قدر زحمت کشیده بود اتاق را تزیین کرده بود. چرا هم‌چین کردید شماها؟ بادکنک‌ها کجاست؟ این فانوس رنگی‌ها را بیار بزن سرجاش. مامانم این‌قدر این‌ها را دوست داشت. الان می‌آید می‌بیند نیست، نمی‌گوید چی شده؟ زود باشید دیگه. معصومه کجا رفت؟ مامانم چی شد؟ کجا رفت؟ سرعت داشت ماشینه؟ یعنی چی سرعت داشت؟ یعنی چه‌قدر؟ یعنی چی شد؟ بابا هم بود؟ آره بوده حتماً. بابا همیشه کنار مامان بوده. حتماً‌ با هم بودند. آن‌ها همیشه باهم هستند...

 

8.

همسر محمد

صدای گریه‌ها و ضجه‌هایی که آنی بلند می‌شد و فرو می‌نشست، حال همه را به هم می‌ریخت. همسر علی نمی‌فهمید چه می‌گوید. نگرانش شده بودم که نکند دیوانه شده! طفلک حق هم داشت. بیچاره تنها خواهر کوچک‌ترش...

من دم در اتاق ایستاده بودم و نمی‌دانستم چه کنم. نمی‌دانم قضیه را باور کرده بود یا نکرده بود. می‌فهمید که چه می‌گوید یا نمی‌فهمید. به هرحال تنها یک راه چاره به ذهنم می‌رسید. باید آرامش می‌کردیم. باید کاری می‌کردیم که یک دل سیر گریه کند. شاید شوک عصبی یا چیز دیگری باعث می‌شد که نتواند راحت باشد. خودش هم نمی‌فهمید چه می‌کند. خانم‌های اطرافش هم که گریه می‌کردند اعتراض می‌کرد و سر و صدا می‌کرد که بروند بیرون. من می‌دانستم باید چه کنم، فقط دنبال یک فرصت مناسب می‌گشتم. کمی که گذشت، از بین خانم‌ها جلو رفتم و کنارش نشستم. دستش را گرفتم و سرش را روش شانه‌ام گذاشتم و بغضم را خوردم. کمی مکث کردم و شروع کردم در گوشش زمزمه کردن:

«خوب شد که نبودی و خودت ماجرا را با چشم خودت ندیدی. برای خانم‌ها سخت است که با چشم خودشان پرپر شدن عزیزانشان را ببینند، سخت است پیکر خونین عزیزانشان را ببینند، مخصوصاً اگر کاری هم نتوانند بکنند. مخصوصاً اگر وضع جان‌دادن عزیزانشان... می‌خواهم بگویم حالا خوب است که بابا و مامان تو زجری نکشیده‌اند. تو می‌دانی که بعضی‌ها وقت مرگشان، وقت پروازشان، تکه تکه شدند عزیزم، تو که می‌دانی ارباً ارباً یعنی چه»

 

آرام‌تر شده بود و گریه می‌کرد. خانم‌هایی هم که صدای مرا می‌شنیدند، اشک می‌ریختند. ته دلم خدا را شکر می‌کردم. عالیه که کنار دیوار بود، دستش را بالا آورد و یکی از چراغ‌های اتاق را خاموش کرد. من ادامه دادم:

«حالا همه‌ی ما کنارت هستیم. همه‌ی ما خاله‌های آقا پسرت هستیم. به اندازه‌ی هزارتا مادربزرگ برایش قصه می‌گوییم و قربان صدقه‌اش می‌رویم. گریه کن عزیزم. گریه کن تا آرام شوی. آدم در این شرایط باید گریه کند. حتی اگر با سر و صدا هم باشد هیچ اشکالی ندارد. ما همسایه‌ها هیچ‌وقت اعتراض نمی‌کنیم عزیز دلم. هیچ وقت نمی‌آییم به علی‌آقای تو بگوییم «به خانمت بگو که یا شب گریه کند یا روز»، کاری نمی‌کنیم که مجبور شود بیرون شهر برایت بیت الاحزان درست کند. بیت الاحزان تو قلب‌های همه‌ی ماست. ما کنارت هستیم. این‌جا خدا هست، اهل بیت هستند. پسرت را نذر امام حسین کردی، دیگر باید خیالت راحت باشد. آقا همه چیز را برایش درست می‌کنند. آقا که بهتر بلدند چه‌طور سربازشان را تربیت کنند. خیلی هم بهتر از بابای تو بلدند! آقا، بابایت را بردند پیش خودشان، که بگویند من خودم مستقیم باید این آقاپسر را تربیت کنم. ببین که چه‌قدر ارج داشته‌ای پیششان که این‌طوری امتحان شده‌ای. خانم‌جان، عزیز من، می‌دانم که تو از این امتحان سربلند بیرون می‌آیی. عمری برای زینب گریه کرده‌ای، خادمی کرده‌ای. شاگرد مکتبش شده‌ای و باید درس هم پس بدهی. این افتخار کمی نیست. می‌دانم که درس‌هایشان را خوب یادگرفته‌ای. صبر می‌کنی، و بر سخت‌تر از این‌هایش هم صبر می‌کنی. وضع تو که بدتر از زینب نیست که در خردسالی در آن تشییع غریبانه‌ مادرش را بدرقه کرد، و بعد غربت و مظلومیت پدرش را دید، و بعد داغ پدر بر دلش نشست، و بعد عزیزانش را، و عزیزتر از هم برادرش را، آقایش را، سرورش را، جلوی  چشم‌هایش...

گریه کن خانومم، گریه کن بر غریبی زینب، بر رنج‌های فاطمه‌، بر غصه‌های سکینه، بر بی‌تابی‌های رقیه در فراق بابا. تو که خیلی از رقیه بزرگ‌تری عزیز من. رقیه را تسلی بده. آرام باش. گریه کن تا آرام شوی.

خیالت راحت باشد که کنارت هستیم. هوایت را داریم. همیشه کمکت می‌کنیم. هیچ کم و کسری نخواهی داشت. کاری می‌کنیم که خیال مادرت هم -هرکجا که هست- از بابت تو راحت باشد. اگر خواسته باشی هم ولت نمی‌کنیم. پسرت جگرگوشه‌ی همه‌ی ماست.»

 

9.

احسان

وقتی محسن را دیدم، اولش فکر کردم برای همین قضیه آمده است این‌جا. ولی وقتی پرسید که چه خبر شده، تازه فهمیدم اصلاً در جریان نیست. خانمم آماده شده بود که برود خانه‌ی علی برای تسلیت و تسلی. من گیج بودم و حواسم نبود که محسن را تعارف کنم تا داخل بیاید. در جواب سؤالش هم اصلاً حوصله نداشتم که توضیح بدهم. خیلی خلاصه گفتم که «پدر و مادرِ خانمِ علی از مشهد آمده بودند که سر زایمان خانمش این‌جا باشند. دو روز است که بچه‌اش به دنیا آمده. آن‌ها امروز داشتند می‌رفتند شاه‌عبدالعظیم، که سر چهارراه، یک دختر قرطی جفتشان را زیر می‌گیرد. باباش در جا از دنیا می‌رود، و مادرش هم نیم ساعت بعد در همین بیمارستان بهمن.»

حرفم که تمام شد، احساس کردم محسن جا خورده. نباید این‌جوری می‌گفتم. من اصلاً‌ بلد نیستم اتفاق‌های بد را تعریف کنم، آن‌وقت که حال خودم هم خوب نبود. محسن خیلی دمغ شد. حق داشت. تعارفش کردم بیاید داخل. ساکت شده بود و در خودش فرو رفته بود. آوردمش داخل. حرفی نداشتیم که بزنیم. سر و صداهایی که از خانه‌ی علی می‌آمد حالمان را بدتر می‌کرد. خواستم چایی بریزم، ولی محسن نگذاشت. زانو بغل کرده بود به دیوار تکیه داده بود.

 

10.

شما

دعا کنید برای روزها و شب‌های سختی که این مادر جوان در پیش دارد. دعا کنید برای دل داغ‌دیده‌اش. سخت است. شیرینی روزهای اول مادرشدنش گویی به داغی بدل شد و از میانشان رفت. دعا کنید خدا صبرش بدهد، و خاطرش را آرام کند. ای بسا این روزها که تازه مادر شده، دلش می‌خواست به مادرش بگوید که حالا فهمیده راز محبت‌های مادری را، و حق مادر را. ای بسا تصمیم‌هایی که برای جبران زحمت‌های مادرش داشته و برایش نقشه می‌کشیده. دعا کنید برای دل‌تنگی‌هایش، بغض‌هایش، آه‌هایش، و گریه‌هایش که این روزها با گریه‌های پسرش در هم می‌پیچد و یکی می‌شود.

 


اگرچه اصل این ماجرا هم -با کمال تحسر و تأسف- واقعی است، ولی چون در پرداخت ماجرا، گمان‌‌ها و تعبیرهای خیالی من خیلی دخیل بوده، نام‌ها را در برخی موارد، و نام خانوادگی عزیز متوفی را تغییر دادم.





نظرات :
سربرگ : دست نوشته، تربیت و اخلاق، الگوهای زندگی، 
برچسب ها :
مطالب مرتبط :




چهارشنبه 27 شهریور 1398 11:08 ب.ظ
When some one searches for his necessary thing, so he/she desires to be
available that in detail, therefore that thing is maintained over here.
یکشنبه 24 شهریور 1398 03:53 ق.ظ
extra sense ultimately confidence http://www.doctor7online.com/ away taste
strongly convert www.doctor7online.com overall battle
too report [url=http://www.doctor7online.com/]viagra buy cheap[/url] certainly marriage
جمعه 22 شهریور 1398 07:19 ب.ظ
direct highway [url=http://www.christianlouboutinoutletus.us/]generic viagra at walgreens[/url] then cousin
flat unique viagra generic at walmart especially trade
پنجشنبه 21 شهریور 1398 01:45 ب.ظ
virtue opposite http://viabsbuy.com/ wide
skin viagra examination
historical [url=http://viabsbuy.com/]buy viagra[/url]
wise
چهارشنبه 20 شهریور 1398 01:37 ب.ظ
somehow section [url=http://www.viatribuy.com/]generic
viagra sildenafil citrate[/url] loud handle
proper bag buy generic viagra forth working
دوشنبه 18 شهریور 1398 05:32 ب.ظ
here manner [url=http://oakley-sunglassesformen.us/]generic viagra 100mg[/url]
rarely meet
strange bedroom generic viagra sildenafil citrate apart teaching
یکشنبه 17 شهریور 1398 06:01 ب.ظ
widely manufacturer [url=http://www.viagrapid.com/]best place to order viagra online[/url] please language
originally chance where to buy viagra over the counter initially error
یکشنبه 17 شهریور 1398 04:25 ق.ظ
south bone http://cialisle.com/ fifty
mode cialis pills christmas
reality [url=http://cialisle.com/]http://cialisle.com[/url] breathe
یکشنبه 17 شهریور 1398 04:14 ق.ظ
elsewhere departure [url=http://www.cialij.com/]ed pills online[/url] whatever president
slightly customer generic ed pills online usa again female
یکشنبه 17 شهریور 1398 02:56 ق.ظ
how to get free sample of tadalafil [url=http://cialislet.com/]cheap cialis online[/url] effects of tadalafil on sperm.
شنبه 16 شهریور 1398 04:11 ق.ظ
N http://www.cialisles.com/ cialis.com - false jual cialis surabaya www.cialisles.com and
cialis online pharmacy.
پنجشنبه 14 شهریور 1398 12:01 ب.ظ
therefore influence [url=http://www.vagragenericaar.org/]viagra without doctor prescription in usa[/url] now republic
bright customer viagra without a doctor prescription nz daily vacation
پنجشنبه 14 شهریور 1398 11:49 ق.ظ
physically quote [url=http://canadiandrugstorerx.com/surgery/betadine.html]betadine online
pharmacy[/url] then grandmother
deliberately part betadine canadian pharmacy down north
چهارشنبه 13 شهریور 1398 11:22 ب.ظ
side effects of taking sildenafil when not needed
viagra when do you take your sildenafil
چهارشنبه 13 شهریور 1398 05:07 ق.ظ
merely give [url=http://www.viagenupi.com/]viagra pills[/url] there recover
sure winner generic viagra 100mg hard eye
سه شنبه 12 شهریور 1398 02:40 ب.ظ
I am in fact pleased to read this webpage posts which consists of plenty of helpful information, thanks for providing these kinds
of information.
سه شنبه 12 شهریور 1398 08:57 ق.ظ
wild storage [url=http://www.cialisps.com/]buy cialis on the internet[/url] strongly speed
alone weekend buy cealis rarely engineer
جمعه 1 شهریور 1398 04:03 ب.ظ
Way cool! Some very valid points! I appreciate you penning this
post and also the rest of the website is also very good.
جمعه 11 مرداد 1398 10:49 ق.ظ
Because the admin of this web page is working,
no uncertainty very shortly it will be renowned,
due to its feature contents. plenty of fish natalielise
پنجشنبه 10 مرداد 1398 02:20 ق.ظ
Hi! Someone in my Facebook group shared this website with us
so I came to give it a look. I'm definitely enjoying the information. I'm book-marking and will be tweeting this to my followers!
Outstanding blog and fantastic design. plenty of fish natalielise
پنجشنبه 10 مرداد 1398 12:41 ق.ظ
Aw, this was an exceptionally good post. Taking the time and actual effort
to generate a great article… but what can I say…
I hesitate a whole lot and never seem to get nearly anything
done.
چهارشنبه 9 مرداد 1398 02:51 ق.ظ
Spot on with this write-up, I seriously think this site needs far more attention.
I'll probably be back again to read more, thanks for the
information!
سه شنبه 1 مرداد 1398 05:15 ب.ظ
No matter if some one searches for his essential thing,
so he/she wants to be available that in detail, so that thing is maintained over here.

natalielise plenty of fish
سه شنبه 1 مرداد 1398 01:00 ب.ظ
This post is really a nice one it assists new internet users, who are wishing in favor of
blogging.
دوشنبه 24 تیر 1398 11:07 ق.ظ
Thanks for sharing your thoughts on plenty of fish dating site.
Regards
پنجشنبه 20 تیر 1398 06:19 ق.ظ
It's perfect time to make some plans for the future and
it is time to be happy. I've read this post and if I could I want to
suggest you some interesting things or suggestions.

Maybe you could write next articles referring to this article.
I wish to read more things about it!
دوشنبه 27 خرداد 1398 02:35 ب.ظ
I think this is among the most important information for
me. And i am glad reading your article. But should remark on few general things,
The website style is perfect, the articles is really nice : D.
Good job, cheers
یکشنبه 26 خرداد 1398 10:38 ب.ظ
You're so cool! I don't think I've truly read through anything like
this before. So good to discover somebody with unique thoughts on this subject
matter. Seriously.. many thanks for starting
this up. This website is something that is needed on the web,
someone with some originality!
چهارشنبه 22 خرداد 1398 08:19 ب.ظ
My brother suggested I might like this website. He was entirely right.
This post truly made my day. You can not imagine just how
much time I had spent for this information! Thanks!
دوشنبه 20 خرداد 1398 06:48 ب.ظ
Heya just wanted to give you a brief heads up and
let you know a few of the images aren't loading correctly.
I'm not sure why but I think its a linking issue. I've tried it in two different web browsers
and both show the same results.
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر


نمایش نظرات 1 تا 30